تبلیغات
هذیانهای شاعرانه من - ناگفته های دیروز زندگی یک راز است....زندگی یک رویاست....زندگی خواب خوشی در سفر فاصله هاست
سه شنبه 8 اردیبهشت 1388

ناگفته های دیروز

   نوشته شده توسط: احمد رضا قنبری    

ای مهربانتر از نفس سبز جویبار

    ای آشناتر از غم شیرین انتظار

        ای بانگ صبح در دل شب خسته زمین

              ای در خزان سرد وجودم

                         زیباترین بهار

 

من از نهایت دل پر احتیاج خویش

      از انتهای سادگی کودکانه ام

           از اوج اشتیاق

             با قلب شک گرفته تو حرف میزنم

 

از آنچه بر زبان نتوان راند

          از آنچه در سخن نتوان گفت

 

نا گفته های من

   در آن اتاق مبهم دیروز

        در آن فضای ساکت و سنگین

            کز انعکاس مهر دو احساس

                             پر نغمه گشته بود

 

حرف من از رعایت عشق است

       عشقی که از ورای وجودم

             از روح شب گرفته تراوید

                 در تنگنای خامش احساس

                       با شعرهای ساده ام آمیخت

 

باید تفکری دگر آورد

   باید دوباره دید

         باید به این سئوال جوابی دوباره داد:

آیا اسیر عشق زمینی شدن سزاست؟

       یا از برای خلق

           قلبی به پیش آینه بردن،

                              چرا خطاست؟

 

باید تفکری دگر آورد

     باید دوباره دید

            این راز سر به مهر

                  باید دوباره خواند :

هر عشق پاک

    جلوه ای از لطف لایزال

          کز امتداد عشق الهی

              بر قلبهای غمزده تابید

                 تا با زلال آبی احساس

                    براین فناکده موحش دنیا

                               باران مهر ببارد

 

باید تفکری دگر آورد

    باید دوباره دید

        باید دوباره خواند

            باید رها شد از این وهم...

 

ای دست پر سخاوت احساس

        در بذل مهر بر تن یخ بسته وجود

اینک تو خود بگو:

              عاشق شدن خطاست؟!