تبلیغات
هذیانهای شاعرانه من - ساحره زندگی یک راز است....زندگی یک رویاست....زندگی خواب خوشی در سفر فاصله هاست
چهارشنبه 7 اسفند 1387

ساحره

   نوشته شده توسط: احمد رضا قنبری    

در شبی سرد وحزین

          که رخ ماه به صد پاره ابر

                                گاه میشد مستور   

                                       وگهی خنده کنان                 

                                               از پس یک تکه ابر  

                                                          چشمکی بر غم دنیا میزد

                  من به همراه نسیم

                          ز پی خاطر آن سرو سهی میرفتم

 

تا در این دوره بی رحم و غریب

        که دگر نیست دلی با تو حبیب

                 من به دنبال دلی ساده و عاری ز فریب

                                     تا که این خوان پر از درد و حدیث

                                                                بغل سفره او بگشایم

تا که او هم ز سر سفره من

         لقمه ای از غم جان ریخته ام بر گیرد

                 یا که من هم ز پی اش

                          بر سر سفره آن خواجه مهر

                                   تکه ای از غم سنگین دلش بردارم

 

و بدین سان ما هم

        از سر کوچه آن شاعر پیر

                      و در آن خلوت دلخواسته اش سیر کنیم

 

تا که شاید به دمی

         دلمان همچو کبوتر

                             آزاد

                                  بشکند این قفس تیره خاک

                                               و پرد سوی دیاری که در آن

                                                              نیست از جور وجفا هیچ سراغ

                وکسی نیست در آن

                         که زند شیشه عشق تو به سنگ

                                      و به صد چاک کند قلب تو با ضرب خدنگ

            یا تلنگر بخورد

                     بر لب نازک این خونین جام

                                و دلت شکوه کند از تو مدام

                                              که چرا باز نشستی بیکار

                                                           خیز و از دوش بینداز این بار

         و به دریا بزن این دل به امید

                        که کند درد تو را چاره به مهر

                                         و بدان دیده خون دیده بکن

                                                   همه هستی او جادو و سحر

 

ولی افسوس که من هیچ ندارم آن دل

                            که توانم بزنم بر دریا

                                      و مرا نیست چنان تاب و توان

                                                   که توانم کنم آن چشم نگاه

                                                              چون که آن ساحره نامی دهر

                                                                           میکند سحر جهان را به نگاه